Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
Crvena nit
 

fotografije: Ivan Kuharić

Crvena nit

17/02 - 17/4/ 2010

Vjačeslav Akunov
Mladen Stilinović

Izložba Crvena nit u dijalog stavlja radove dvaju umjetnika iste
generacije: uzbekistanskog umjetnika Vjačeslava Akunova (rođen 1948, živi u
Taškentu) i Mladena Stilinovića (rođen 1947, živi u Zagrebu).
Naslov izložbe Crvena nit preuzet od istoimenog rada Mladena Stilnovića iz
1977. nosi brojne konotacije. Stilinovićev rad sastoji se od jedne tanke
crvene niti koja se diskretno proteže od stropa do poda prostora izlaganja.
Crvena nit metafora je često nevidljive ali i neprekinute niti djelovanja i
mišljenja koja nastoji povezati različita istraživanja, bez obzira na
njihove prostorno-vremensko odrednice. Crvena nit se proteže, meandrira i
zaokreće, ali se nikad ne prekida. Stoga, naslov svoju simboliku crpi iz
dosljednosti umjetničkog htijenja ka iznalaženju političke imaginacije
onkraj ideološkog aparata. Crvena nit okuplja radove dvojice autora koji
su nastali u različitim razdobljima, te koji već nekoliko desetljeća
sustavno propituju ključne aspekte odnosa umjetničkog samopozicioniranja
prema ideološkom kontekstu i jeziku moći, te mogućnostima njihove
transformacije.

Uz Crvenu nit (1977) i novoproduciranu seriju umjetničkih majica i torbi
Janje moje malo (2009), Stilinović izlaže segmente svog "bijelog"
ciklusa. Riječ je o radovima koji su nastali u različitim vremenskim
periodima (neki od njih bili su izloženi na autorovoj izložbi u Galeriji
Nova 1975.) i koje karakterizira upotreba bijele boje koja simbolizira
odsutnost znakova i slika, tekstova i akcija kojima autorov rad inače
obiluje. U određenom smislu, bijela reprezentira ništavilo kao opći
ekvivalent stvarnog svijeta. Kontinuirano bavljenje problematikom boli,
siromaštva, smrti, moći, jezika ili represije, u Stilinovićevom radu nikada
ne znači tematizirati samo pojedinu bol, smrt itd., autor ih razmatra kao
trajna i međusobno prepletena stanja, reflektirajući u svom radu njihovu
neumoljivu repetitivnu prirodu koja trajno određuje izgled i vizualni jezik
umjetnikovih radova.


Vjačeslav Akunov je umjetnik, pisac i filozof, ciji rad obuhvaća kolaže,
slike, instalacije, performase, akcije i video, kao i brojne eseje i romane.
Iz periferne pozicije u Taškentu, gdje je godinama bio gotovo jedini aktivni
konceptualni umjetnik, propitivao je iskustva moskovskog konceptualizma
1970ih, i tijekom 1980ih organizirao pionirske performanse i akcije.

Od 1974 do 1987 Akunov je radio na seriji radova koji su koristili
ikonografiju tipičnu za socijalističku propagandu, tako su na primjer serije
Lenjinov plan monumentalne propagande (1976-1983) i Sumnje (1976) obje
posvećene vođi revolucije Lenjinu.  Sumnje su serija akvarela, vjernih
minijaturnih replika originalnih političko-propagandnih postera. Jedina
intervencija je znak upitnika na kraju političkih slogana, kojom se njihova
vrijednost dovodi u pitanje. Za izradu svojih kolaža Akunov koristi
razlicite izvore: knjige, umjetničke časopise, novine, albume, postere.
Serija Biljezi, pečati, šablone za polaznu točku uzima različite
socrealističke slike, dokumentarne fotografije i propagandne postere koje
prikazuju vodstvo Komunističke partije SSSR (Lenjin, Staljin, Brežnjev).
Minimalne intervencije i izmjenjeni politički slogani dodani su putem
šablona u okvire koji okružuju ove prikaze. Kroz dekonstrukciju jezika
političke retorike ova serija daje prikaz političke povijesti SSSR.
Serija kolaža Revolucija Muholovki (1977), koristi obrise ručnih
muholovki kao pozadinu naspram koje umjetnik postavlja državno znakovlje i
simbole, portrete revolucionarnih vođa i članova Politbiroa.
Jedan kvadratni metar (2007) je instalacija koja se sastoji od kvadratnog
metra prekrivenog kutijama šibica, i vjerojatno je najveća retrospektiva
prikazana na tako malom prostoru. Inspiriran konceptima Marcela Duchampa i
drugih avangardnih umjetnika, Akunov je stvorio svoju vlastitu prijenosnu
izložbu. Kutije šibica ispunjene su umjetnikovim minijaturnim
reprodukcijama, crtežima i planovima iz njegovih brojnih dnevnika i albuma
nastalih u periodu od 1976 to 1991. Na monitoru se detaljno može pogledati
arhiv koji se sastoji od preko 1,800 stranica Akunovljevih dnevnika i
umjetničkih knjiga.

Radovi Vjačeslava Akunova guraju estetiku sovjetske propagande do samog
njenog ruba, i otvaraju niz pitanja koja idu dalje od ironične subverzije
ideološkog aparata. Oni tvore arhiv koji je u odnosu s poviješću, onkraj
revizionizma ili nostalgije. Ujedno ukazujući na izdaju utopijskih ideala
komunističkog projekta, i ideološku manipulaciju masama u njegovo ime, no
njihov odnos prema komunizmu ostaje otvoren.

Podrška:
Ministarstvo kulture Republike Hrvatske
Gradski ured za kulturu, obrazovanje i šport Grada Zagreba
Nacionalna zaklada za razvoj civilnog društva